به گزارش ایتنا / سرویس خارجی فلای نیوز در دنیای پررفتوآمد حملونقل هوایی، شاید برای بسیاری از مردم این سؤال پیش بیاید که چگونه هواپیماها بدون هیچ مشکلی از بالای سر یکدیگر عبور میکنند، آن هم در شرایطی که آسمانها گاه مملو از پروازهای مختلف است.
پاسخ این پدیده، در ترکیبی از فناوری پیشرفته، قوانین بینالمللی دقیق، و هماهنگی مستمر بین برجهای مراقبت پرواز نهفته است. هواپیماها در آسمان در «ارتفاعات پروازی» یا همان Flight Levels مشخص حرکت میکنند که به صورت استاندارد جهانی تقسیمبندی شدهاند. بهعنوان مثال، مسیر رفت و برگشت در ارتفاعهای متفاوت صورت میگیرد تا تداخلی بین پروازها پیش نیاید.
یکی از این استانداردها، مربوط به جهت حرکت هواپیماها است. هواپیماهایی که از غرب به شرق حرکت میکنند، معمولاً در ارتفاعات فرد (مثلاً ۳۱هزار، ۳۳هزار یا ۳۵هزار پا) پرواز میکنند؛ در حالیکه پروازهایی که از شرق به غرب در حرکت هستند، در ارتفاعات زوج (مثل ۳۲هزار یا ۳۴هزار پا) قرار میگیرند. این تفکیک باعث میشود هواپیماهایی که در مسیرهای مخالف در حرکت هستند، در ارتفاعهای متفاوت باشند و احتمال برخورد به صفر برسد.
افزون بر این، هر هواپیما مجهز به سامانههای ناوبری و هشداردهندهای مانند TCAS (سامانه هشدار برخورد در هوا) است که در صورت نزدیک شدن بیش از حد دو هواپیما به یکدیگر، به خلبان هشدار داده و حتی مسیر پرواز جایگزین پیشنهاد میکند.
نقش حیاتی برجهای مراقبت پرواز نیز نباید نادیده گرفته شود. اپراتورهای خبره با استفاده از رادارهای دقیق، موقعیت و ارتفاع هر هواپیما را بهصورت لحظهای بررسی کرده و از برخوردهای احتمالی جلوگیری میکنند.
در نتیجه، عبور هواپیماها از روی یکدیگر، نهتنها امری معمول و ایمن است، بلکه نشاندهنده یکی از پیشرفتهترین نمونههای مدیریت ترافیک در جهان بهشمار میرود.
